Phnom Penh was een erg interessante 'wild west' stad: ongeveer de helft van de stad heeft verharde wegen en je hebt het idee dat elk moment de Daltons schietend een bank uit kunnen komen lopen. Dat zal een erfenis zijn van de burgeroorlog die pas een paar jaar voorbij is.

In groot contrast met de stad was de enorme weelde in de Silver Pagoda in het Koninklijk Paleis. Een overvloed aan gouden boeddha's en de vloer bedekt met 5 ton zilveren vloertegels.

Na 2 dagen konden we niet wachten om naar Angkor Wat te gaan, dus zijn we het gevecht met de weg aangegaan. De definitie van weg heeft hier de andere betekenis van het woord, namelijk het ontbreken van iets.

De spanning begon toe te nemen, omdat Angkor een hoogtepunt van de reis moest worden (zeker voor Hera). Gelukkig heeft het onze verwachtingen overtroffen: alles aan Angkor is overtreffende trap. De grootsheid, de sfeer, de hoeveelheid tempels en de prachtige details hebben diepe indruk gemaakt. Vooral het moment dat we de eerste dag de zonsopgang boven Angkor zagen, zal ons lang bijblijven. Het zal moeilijk zijn hierna nog een plaats te vinden die dit kan evenaren.

We hadden onze weekpassen beslist nodig. We hadden een brommertje gehuurd om heerlijk op ons gemak alle tempels te bekijken en waren vaak 's ochtends om 05.15 uur al bij de tempels om de sunrise te zien. Aanbevolen literatuur voor nieuwsgierigen: "Suske en Wiske en de Dromendiefstal".

Cambodja heeft een plezierige indruk op ons achtergelaten: mensen die nog steeds kunnen glimlachen na jaren ellende. Je merkt aan alles dat het land nog in een soort van chaos verkeert, we lazen dat de opbouw van het land extra moeilijk is omdat veel mensen met enige intellectuele capaciteiten door de Rode Khmer vermoord zijn. Dat soort dingen noopt je tot extra geduld en flexibiliteit. Van alle verhalen over corruptie bij douane en politie hebben wij gelukkig niets gemerkt.