Eerste indruk: Wow!
Wat een geweldig land! Vergeleken met de andere landen in ZO-Azie worden hier je zintuigen echt geprikkeld; geuren van de markt, hoefgetrappel (want veel gaat nog met paard en wagen), enorme vertragingen, honderden sneeuwwitte en gouden stoepa's en kerels in lange rokken. Het ontbreekt hier wel aan wegen en mensenrechten, maar dat heeft ook voor isolement en dus voor een heel eigen sfeer gezorgd. Alles wat je ziet, wil je op foto vastleggen (dus weer met een zware rugzak terug).
Het reizen is hier een aparte ervaring. Het brengt hier ongeluk om naar de aankomsttijd te vragen en Birmese borden in de bus vragen vriendelijk om dit niet te doen. Het was niet echt een verrassing dat we onderweg geconfronteerd werden met lekke banden (voor het eerst sinds Amsterdam), ingestorte bussen en bruggen. Gelukkig zijn de Birmezen een makkelijk volkje: na 9 uur vertraging is de sfeer opperbest. Wel leuk dat ze daarna toch haast hebben om als eerste de bus uit te zijn. Dat beetje haast dat nog in ons zat (30 jaar westerse opvoeding) zijn we nu echt wel kwijt.
4 - 10 februari 2003
Nadat we in Yangon de klok een half (!) uur hebben teruggezet en
de prachtige sfeer rond de 98 m hoge gouden Shwedagon Paya (stoepa) hebben geproefd, zijn we al snel doorgereisd naar Mandalay (700 km noordelijk). Toen we de eerste dag hier de Irrawaddy rivier opgingen, merkten we hoeveel dit land op India lijkt: veel ossenwagens, een allesdoordringende hoeveelheid stof, exotische markten en 'brede rivieren die traag door oneindig laagland gaan'.
Mandalay wordt omringd door een aantal antieke hoofdsteden van verloren gegane koninkrijken. Veel vervallen stoepa's in de rijstvelden en nog overal actieve kloosters. Met behulp van de lokale bevolking hebben we zo veel als kon de (regerings-)entreeprijzen ontdoken. Een van de weinige landen waar we een poging kunnen doen om dit als bijzonder principieel gedrag te rechtvaardigen.
Op 2,5 uur van Mandalay (nieuw record achterin de pick up truck: 2 Nederlanders en 22 Birmezen - inclusief het dak. We begrijpen nu dat als er hier een fietsongeluk is, er al 25 gewonden zijn) in de bergen ligt Pyin U Lwin, een oude Britse buitenpost. Een geweldige plaats om doelloos rond te lopen: er staan nog talrijke koloniale gebouwen, een klokkentoren van Queen Victoria (met Big Ben geluiden) en er rijden Well's Fargo achtige wild-west koetsjes rond.
11 - 22 februari 2003
Vandaag met de lokale bus naar Bagan, een belangrijke aanleiding voor deze trip. Een interessante busreis met krukjes in het middenpad, misselijke medepassagiers, een ingestorte brug die met teakhout gerepareerd wordt en een bus die vol lijkt maar het nooit is. Leuke wiskundige problemen met inladen: monniken mogen niet naast vrouwen zitten, en vrouwen mogen niet boven (is op het dak) de mannen zitten (brengt ongeluk). We weten dat veel lezers nu efficiente oplossingen bedenken, maar zo makkelijk is het allemaal niet hier.
Maar toen we op ons fietsje in het ochtendlicht de eerste tempels van Bagan zagen opdoemen, wisten we dat de reis de moeite waard was geweest. Letterlijk duizenden tempels staan verspreid in de rijstvelden langs de Irrawaddy, van kolossale bouwwerken met enorme boeddha's tot kleine, verspreid staande stoepa's: misschien wel het mooiste uitzicht in Azie. Veel tempels worden nog actief bezocht en veel 900 jaar oude muurschilderingen zijn met een lantaarn nog net te zien. We hebben er ons een week prima vermaakt (het tempo lag niet erg hoog omdat Herman een dagje schoolziek was).
