Na Bangkok - Taipeh - Tokyo - Honolulu en een gratis dag gekregen te hebben, zijn we aan ons Hawaiibezoek begonnen. Ondanks 7 uur tijdverschil zijn we toch nog redelijk overeind gebleven vandaag en hebben heel actief Pearl Harbor bezocht (wel veel gapen tijdens de film). Het memorial van het gezonken slagschip USS Arizona was bijzonderder dan we dachten vooral omdat je dit soort dingen wel aan Amerikanen kunt overlaten. Vaderlandsliefde doet het hier goed nu, alhoewel we verrassend genuanceerde meningen over de oorlog horen. Net hebben we in de Pacific gestaan en reuzenschildpadden gezien. Al met al is het een leuke mix tussen Azie en Amerika.

Na Oahu zijn we op 2 april naar The Big Island Hawaii gevlogen en daar voor het eerst sinds augustus 2002 achter het stuur gekropen. We kunnen het gelukkig nog. Als eerste hebben we het Volcanoes National Park bezocht: heel spectaculair om tussen de gloeiende lava te staan en je schoenzolen net niet te zien smelten. Het was bijzonder indrukwekkende natuur. Helaas werkte het weer niet erg mee, maar dat veranderde gelukkig in het noorden van het eiland. Daar zijn we naar en door Waipio Valley 'gehiked' (Amerikaans voor spierpijn) en hebben we de zee afgetuurd voor walvissen. Met resultaat! Na 10 minuten zagen en hoorden we 3 bultrugwalvissen springen! En rond Maui (onze volgende stop) zouden er nog meer moeten zitten! Dus dat wordt nog leuk....

De 6e 's ochtends op Maui geland. Heel bijzonder, je denkt niet dat het kan, maar Maui is gewoon nog mooier. Spectaculaire ruige kusten, stranden met hoge golven, watervallen in diepe dalen, regenwoud, vulkanen en inderdaad heel veel walvissen. In 4 uitputtende dagen hebben we geprobeerd alles te zien en dat is aardig gelukt.

Vanochtend om 03.00 u opgestaan om de zon boven de 3000m hoge vulkaan Haleakala op te zien gaan. Waanzinnig mooi om de kleuren van de wolken en de kraters te zien veranderen van donker naar uitbundig licht. Daarna weer van de top naar zee afgedaald voor een whalewatch trip en weer naar boven voor een nadere blik in de krater. Erg druk, maar niets te klagen dus.

Morgen (9e) laatste kans voor walvissen en we gaan nog de andere kant van het eiland de bergen in, voor we 's middags via Honolulu naar Los Angeles vliegen. We kunnen maar 1 ding zeggen over Hawaii: al het goede in de overtreffende trap op een paar kleine eilanden.

Met de walvissen nog op ons netvlies (we kwamen met het bootje midden tussen een groep van ca. 7 flinke jongens) landden we in een totaal andere wereld. In plaats van verkeersborden met 'Slow down, you're on Maui', zitten we nu met ons autootje shocking klem in de ochtendspits van de 20-baans wegen in LA.

LA hebben we dus maar direct ingewisseld voor de eindeloze woestijn van Nevada. (BTW: deze auto wordt ons vervoermiddel naar New York). Eerste stop was Las Vegas wat enigszins in contrast staat met zo ongeveer alles wat we hiervoor gezien hebben. Trouwens, waarschijnlijk ook met alles wat we hierna gaan zien. Het was erg leuk om hier een avondje te vertoeven, ook al hebben we $5,- verloren met gokken.

Vanochtend zijn we via de Hoover Dam doorgereden naar Williams, een van de laatste stops voor de Grand Canyon. Erg apart, een uur geleden zaten we midden in de woestijn, nu hebben we uitzicht op besneeuwde toppen, zitten we in de naaldbossen en is ons korte broekje net warm genoeg. Morgen (hiken) en overmorgen (vliegen) zijn we in het Grand Canyon National Park, voor we doorgaan naar Zion National Park in Utah.

Voorlopig is het best uit te houden in de USA. Voor ons doen heerlijke luxe kamers, enorme hoeveelheden eten (kunnen we niet meer na 7 maanden rijst) en we zijn verstaanbaar.

12 - 16 april 2003

Na een blik over de rand is het niet zo moeilijk om te raden waarom ze dit ding "Grand Canyon" hebben genoemd. Wat een overdreven groot apparaat! Indrukwekkend en gelukkig nog niet erg druk, omdat het nog erg vroeg in het seizoen hier is, dus nog koud en sneeuw op de hogere plateaus. Mooier nog dan hiken (wandelingetjes maken) is eroverheen vliegen wat we de volgende dag in een piepklein Cessnaatje gedaan hebben. En wij maar denken dat onze huur-KIA-jeep gevoelig is voor zijwind. Erg leuk overigens in dit land om ingehaald te worden door alles wat je eigenlijk op de rechterbaan zou verwachten....

Na 2 dagen Grand Canyon via de highway 89 naar Zion doorgereisd. Een prachtige tocht door de woestijn met dieprode rotswanden in het vroege avondlicht. Uiteindelijk in Kanab een motelletje gevonden. Superrelaxed hier allemaal, geen verkeer, brede wegen, aardige mensen met een interessant geloof (Mormonen) en grote gezinnen.

Zion was erg verrassend; de eerste middag bewolkt, de tweede dag was alles bedekt onder een dikke laag sneeuw en de laatste dag hebben we onder een strakblauwe stralende hemel onze conditie getest met een zware bergwandeling. Conclusie; zelfs Theo van Gogh zou ons eruit gelopen hebben... Wel enorme mazzel om hier zo'n schitterende dag mee te maken.

Daarna was het tijd om weer door te gaan, dus op naar Bryce Canyon voor meer moois, de laatste balpartij van Michael Jordan (op 97 kanalen) en Hera's verjaardagspartijtje.

Ook in Bryce National Park werden we opgefleurd met een laagje verse sneeuw, dus we kunnen langzamerhand wel stellen dat we alsnog een winter hebben meegemaakt. Bryce was weer erg spectaculair (is hier uit voorraad leverbaar). Vervolgens hebben we ons lijstje Nationale Parken afgewerkt via Capitol Reef, Canyonlands en Arches, alles nog steeds in Utah.

Van alle parken vonden we Arches absoluut het mooist, mede door stralend weer tijdens onze hikes. Wel zere voeten, maar de uitzichten (wonderbaarlijke bogen en bergen met sneeuw op de achtergrond) waren heel gaaf. Hebben we eindelijke onze Fast Food maaltijden er een beetje afgelopen. Wel stress dat ons fototoestel na 104 rolletjes begint te protesteren, hopen dat er nog een plaat uitkomt.

Het was even schrikken dat tijdens het paasweekend de jaarlijkse jeepsafari (1700 4x4's vol met crazy Amerikanen) in Moab plaatsvond. Gelukkig konden we nog ergens een bedje vinden in een hostel.

Sinds gisteren zijn we in Colorado, op weg door de Rockies naar Denver waar we een afspraak hebben met Scott die we in Vietnam ontmoet hebben. Het is hier wat winterser dan de tijd van het jaar voorschrijft. Het eerste stuk was geen probleem, maar op de Fremont pas (11318 ft = 3400 meter) werd het pas echt spannend, maar we konden de Kia nog net op de weg houden (leve de anti-slipcursus!). Op de Interstate 70 (de doorgaande oost-west route) werd het nog een tandje erger: auto's in de vangrail en gestrande trucks. We zijn dus maar bij de eerste gelegenheid na de pas de weg afgegaan en konden gelukkig een warme motelkamer in Frisco vinden (2700 meter).

Op onze auto ligt nu een pak van 60 cm sneeuw, de I-70 is afgesloten (lawinegevaar), de sneeuwschuivers zijn verongelukt (erg bemoedigend), dus we kunnen wel stellen dat we vast zitten. Morgen klaart het op en proberen we alsnog naar Denver te komen. Het is een hele afwisseling na een half jaar tropische temperaturen.

Gelukkig komt ook hier na sneeuw zonneschijn en de volgende ochtend kunnen we door een prachtig landschap, dat we nu voor het eerst kunnen zien, door naar Denver om Scott te ontmoeten.

Het is wel weer erg leuk om voor het eerst in tijden in een normaal huis op de bank te zitten, op een terrasje een glaasje te drinken en proberen hoe je koffie moet zetten in andermans keuken. Met Scott als gids hebben we een gave dag in Rocky Mountains NP gehad. Bergmeren, blauwe luchten, sneeuwtoppen, edelherten en groundhogs in overvloed.

De volgende dag is het tijd voor onze volgende etappe, door de prairies naar Chicago. Inmiddels zitten we tussen de maiskolven van Nebraska, in de state capitol Lincoln.

De 28e en 29e reden we door Iowa (meer boerenlandschap) waar we bij Dubuque (grote tegenvaller) de Mississippi zijn overgestoken om uiteindelijk aan te komen in Chicago.

Koninginnedag hebben we doorgebracht in een mistig (en uiteraard windy) Chicago, waar we zowel een bezoek hebben gebracht aan het Art Institute of Chicago (met o.a. de Nighthawks van Hopper) als aan de baseballwedstrijd van de White Sox (compleet met hot dogs). Een geweldige stad!

Bij Detroit zijn we de grens met Canada gepasseerd om langs het Eriemeer naar de Niagara Falls te speren. Erg interessant om zo'n enorme hoeveelheid water 60 m naar beneden te zien donderen. Onder een gelukkig strakblauwe lucht (we zijn verbrand; daar doe je dan al die moeite voor 8 maanden lang!) hebben we het water van alle kanten zien vallen.