REISVERHALEN

CHINA & USA

ANGRY DUCK

CHINA; september t/m november Reisverslag 12 - 21 september 2002 Het is hier bijna 17.00 uur en we zitten in het postkantoor vlakbij het Tiananmen Plein in Beijing. Leuk detail: we zijn aan het internetten via het scherm van een oude pinnerette. Onze eerste monitor waar we ook een bankpas in kunnen stoppen.... We zijn na 5 uur wachten (stempeltjes zetten, treinwielen wisselen en veel formulieren invullen) de Chinese grens gepasseerd op 12 september. Onze eerste stop was Datong, een kleine stad met slechts 3 miljoen inwoners (is hier zoiets als Oegstgeest). Het moment dat we uit het station stapten was erg bijzonder: we zijn opeens in een totaal andere wereld gestapt en we werden door de bewoners ook bekeken alsof we van Mars kwamen. In Datong hebben we de Yungang caves bezocht (veel grotten met daarin veel Boeddhabeelden en uitgehakte tempels, 450 n Chr - erg mooi) een een hangend klooster (hangt aan de rotswand - geen randgroep klooster), ook erg bijzonder. We merkten al direct dat de taal nogal een barriere is. Daarna met de nachttrein door naar Beijing, wat een behoorlijk schone en moderne stad is, wat we niet verwacht hadden. Veel mobieltjes enzo, en een heel flitsende metro (alleen niet zo'n groot metronetwerk). De bussen en treinen rijden goed op tijd (daar kan Netelenbos nog iets van leren i.p.v. bij Koop Tjuchem in het bubblebad te springen). In Beijing het eerst de Tiantan tempel bezocht (die van de Tijgerbalsem - symbool van Beijing), erg mooi. De volgende dag naar de Verboden Stad: is waarschijnlijk heel bijzonder, maar dan wel zonder hordes toeristen (qua sfeer dus niet echt geweldig). De derde dag hebben we het goedgemaakt door op een onbedorven stuk Chinese muur te lopen (dus niet bij Badaling - voor de kenners). Het kostte wel drieenhalf uur enkele reis met diverse obscure Chinese bussen, maar gelukkig iedereen achter ons gelaten. Erg sfeervol en steil, helaas slecht licht voor foto's. Daarna met de trein naar Chengde (ten noordoosten van Beijing - 4 uur treinen) waar het zomerpaleis van de keizer was. Paleis was een beetje vergane glorie, maar er waren wel veel Lamaistische tempels (we hebben nogal wat commentaar gehad op dit woord; we zullen in het vervolg 'Tibetaans' zeggen), o.a. een kopie van Potala in Lhasa. Gisteren luierdag (weer terug in Beijing), wat boeken/foto's en andere zooi naar NL sturen (een belevenis bij het Chinese postkantoor - erg efficient). Vandaag hebben we naar het keizerlijke zomerpaleis (ja, alweer een) gefietst in een stad met 12 miljoen inwoners en veel, heel veel fietsen. Dus dat was lachen (wel eens iemand van 2 meter op een Chinese fiets gezien?). Bij het zomerpaleis hebben we gewaterfietst (25 C en zonnetje). Vanavond gaan we met de trein naar Pingyao, waar we morgenochtend aankomen en morgenavond vertrekken we dan naar Xi'an (Terracotta Leger).

Verslag 21 - 24 september Met een zere kont van het fietsen, de nachttrein naar Pingyao ingestapt. Zoals altijd vertrekt de trein stipt en komt-ie stipt op tijd aan. Pingyao is een van de best bewaarde middeleeuwse stadjes en was heel relaxed. Gelukkig een ticket kunnen bemachtigen voor de volgende nachttrein naar Xi'an (van het Terracotta Leger). Er waren alleen nog 'hard seats' beschikbaar. In de trein kwamen we erachter waarom de literatuur aangeeft dat je deze het beste kunt vermijden: een grote zee van vuilnis, Chinezen en bezette stoelen gaapte ons aan. Omdat er nog een paar slaapplaatsen waren en ze behoorlijk zat van ons werden (we waren al 4x heen en weer met bepakking door de trein gelopen), werd het toch nog gezellig met een bedje. De eerste dag in Xi'an post verstuurd (aankopen) en tickets gekocht. Verder niets gedaan (ja, echt waar). Vandaag een hoogtepunt: het Terracotta Leger bezocht. Iets mooiers onder een dak hebben we nog niet gezien en gelukkig foto's kunnen maken die niet in beslag genomen zijn. Morgen vliegen we naar Dunhuang (dat ligt in het noordwesten, richting Urumqi op het kaartje hieronder) en gaan we verder met heerlijk nietsdoen; we hebben dat gevoel de laatste dagen aardig te pakken gekregen.

Verslag 25 - 30 september Met een klein vliegtuigje midden in de woestijn geland (mooie vlucht over de Gobi). Toen we beter keken, bleek het het vliegveld van Dunhuang te zijn. Een verademing na al die grote steden. Gezien: boeddhistische grotten (grootste boeddha was 34,5 meter). Ook hebben we heerlijk met onze sandaaltjes door het woestijnzand gelopen en ons vermaakt met de aanblik van Chinezen op een kameel (is zoiets als een Eskimo op een fiets, maar dan warmer). Vervolgens in de hete namiddagzon een aanslag op ons gestel gehad door in een autobus zonder veren 130 km door de woestijn te racen. Bij aankomst 20 uur in een trein naar Lanzhou. Gisteren vanuit Lanzhou met een boot over de Gele Rivier gevaren naar Bingling Si. In totaal 12 uur onderweg geweest om een uur iets te bekijken. Dus weer een heel nuttige dag (prachtige tocht). En nu dan in Xiahe [sjiache] aangekomen, Tibetaans China. Dit schijnt de plek te zijn die het meest op Tibet lijkt buiten het (ex)land zelf. De eerste indruk is dat het klopt: veel Tibetanen die in hun beste kleding hier op pelgrimstocht zijn en 1200 monniken die het plaatselijke klooster Labrang bevolken. Daar gaan we morgen naar toe, na een koude nacht op 2500 meter hoogte.

Verslag 1 - 8 oktober 2002 We zijn van Lanzhou naar Chengdu gereisd en hebben daarmee de overgang van Noord naar Zuid (tropisch) gemaakt. Met name 's nachts hebben we het erg koud gehad (wel zon overdag dus lekker bijgekleurd). Omdat het vakantie in heel China was, hebben we in Langmusi (ca. 2500 m hoogte) in een houten kot moeten slapen omdat het hotel vol was. Op een os en een ezel na, was het een soort kerstverhaal. Onze 3 wijzen (kamergenoten) kwamen uit China (1), en Denemarken (2). Wel gezellig. De dagen waren gevuld met veel bezoeken aan mooie Tibetaanse kloosters (Xiahe en Langmusi) die vol zaten met monniken (geelmutsen) en pelgrims, met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen, naaldwouden en stromende beekjes. We hebben van dichtbij het leven in het klooster kunnen meemaken; lessen, meditaties, muziek. Dit stond garant voor heel veel sfeer en stapels foto's. Ook heel bijzonder was een bezoek aan een 'Sky Burial' plaats. Hier vinden Tibetaanse begrafenissen plaats waarbij de overledene in stukken gehakt wordt en aan de gieren wordt gegeven. Wat minder plezierig was, waren de hobbelige busreizen (25 km per uur) over onverharde wegen. Met name de rit tussen Langmusi en Songpan was erg spectaculair: over de bergpas met een razende sneeuwstorm, over modderige wegen met een Chinese bus die dus niet APK gekeurd was. Daarna zijn we over een uitgestrekte hoogvlakte,die door Tibetaanse nomaden met grote yakkuddes bewoond wordt, naar Songpan gereisd. Het idee van avontuur begon een beetje tot ons door te dringen. In Songpan zijn we een dag te paard de bergen in getrokken. Met name het uitzicht op de besneeuwde bergen (tot 5588 meter hoogte) was erg indrukwekkend. Op ongeveer 3200 meter hoogte hebben we een heerlijk maal verorberd, bereid door onze gids (water uit beekje, sprokkelhout voor vuurtje). Verslag 8 - 16 oktober Laten we beginnen met de leus van de dag: "Be progressive, polite and contriburary to the glory of Chengdu". We worden aangenaam verrast op elke straathoek met dit soort motiverende teksten, dus ook wij doen ons best. Het viel echter niet mee omdat we de eerste dag in Chengdu allerlei regeldingen te doen hadden, die ons zwaar vielen in een stad zonder straatnamen en goede antwoorden op onze waarschijnlijk foute vragen. De volgende dag hebben we een bezoek aan de reuzenpanda's gebracht wat alles goedmaakte. Samen met de orang oetang blijkt dit een van de weinige dieren die even ontroerend als vermakelijk zijn, gekoppeld aan een hoge aaibaarheidsfactor. We zijn met rokende camera weer weggegaan. De rest van de tijd in Chengdu hebben we besteed aan een tempel, antiekwinkels (tai gui le = te duur) en een waanzinnige attractie in het Renmin park. Deze was zo adembenemend dat hij met geen toetsenbord te beschrijven is (een combinatie van Terminator 3 en Dagboek van een Herdershond). Daarna met de bus naar een heilige berg: Emei Shan. Veel bamboe, mist, riviertjes, tempeltjes en zere voeten. Helaas geen uitzicht i.v.m. laaghangende bewolking (een soort God's Window part II). Vanuit daar ook een dag naar Leshan: de grootste Boeddha ter wereld! De eerder genoemde mist dreigde roet in het eten te gooien, maar gelukkig toonde hij zijn grootsheid (71 meter) in de loop van de middag. 14 oktober in Lijang aangekomen, na een voorspoedige reis met nachttrein en bus over een weg waar honderden Chinese wegwerkers een ruine van hadden gemaakt en er niet uitzagen alsof ze er nog verder iets aan wilden doen. In combinatie met een aardverschuiving door de regen duurde de rit 12 i.p.v. 7 uur. Gelukkig hadden de Chinezen ons weer de 'beste' plaatsen in de bus verkocht (achterbank). Toen we aankwamen voelden we ons alsof er iemand aan ons zou vragen: "Doctor Livingstone, I presume?" maar in plaats daarvan kwamen we in een soort Chinees Valkenburg. Bleek dat er in Lijang ook een vliegveld is en een expressway van de andere kant, dus aan Chinese toeristen geen gebrek. Omdat het weer niet zo geweldig is (het regent) doen we niet veel (beetje emailen, foto's laten ontwikkelen, etc.) en bijpraten met onze Deense stalgenoten uit Langmusi die we hier weer tegenkwamen (klein land). Als het weer zo blijft gaan we 17 oktober naar Zhongdian, verder de bergen in.   Verslag 17- 22 oktober Het was gelukkig toch nog goedgekomen met het weer. Vanuit Lijang konden we overal de sneeuwwitte top van de Yulong Xueshan (5596 meter) zien. Dus zijn we op 17 oktober meteen de berg opgegaan. Het eerste stuk gaat per kabelbaan. Bijzonder spectaculaire rit langs afgronden en gletsjers. Daarna sneeuwballen gegooid en tot het hoogste punt, 4680 meter geklommen. Het uitzicht was letterlijk adembenemend. Vooral ook leuk om Chinezen met zuurstofflesjes en glimmend gepoetste schoenen met de klim te zien worstelen. Daarna per bus verder naar het noorden de bergen in naar Zhongdian, bijna het einde van de wereld, dus bijna geen toeristen. In Zhongdian is een groot Tibetaans klooster (ja ja alweer) waar we met onze neus in de yakboter vielen. Er was net een dienst aan de gang waar we getuige van konden zijn. Ter plaatse ook nog een kaarsje voor jullie gebrand. Inmiddels zijn we na een flink aantal uren bussen weer in de bewoonde wereld aangekomen; Dali. Hier genieten we even van de rust en het uithangen van de toerist (excursies!). Mooie markt van het Bai-volk bezocht in Shaping, dus weer veel te veel foto's. Vanochtend het plaatselijke meer opgegaan met een visser die met aalscholvers vist. Erg leuk, met twee Belgen in een klein bootje volgeladen met vogels die vervolgens duiken naar vissen en ze niet kunnen inslikken vanwege een touw om hun nek. Een deel van wat ze vangen mogen ze opeten en de rest moeten ze inleveren. Verslag 23 oktober - 2 november Op 24 oktober hebben we nieuwe maximumsnelheden bereikt met de bus naar Kunming. Er bleek namelijk een snelweg in dit land te zijn. Gelukkig hebben we eerst anderhalf uur gewacht tot de bus vol was, zodat we toch nog aan onze 'normale' reistijd kwamen. Kunming was erg aangenaam (ca. 4 miljoen inwoners) om een paar dagen te vertoeven. Hier hebben we besloten om toch niet de grote omweg naar de Yangtze te maken (over de rivier) maar wel een stop in de provincie Guizhou (Great South East Coal Sea) op de weg naar Zuid-Oost China. Guizhou maakte alles waar wat het beloofde: mist, regen, treurigheid, een sporadische toerist, precies datgene waar we aan toe waren na een vrij drukke route door een van de meer bezochte gebieden in China (Yunnan). We hebben hier de grootste waterval van China bezocht, in Anshun. Van daaruit met beruchte hard seat plaatsen in 21 uur naar Guilin gekacheld (viel erg mee), en vervolgens door naar de prachtige rijstterrassen van Ping An. Daar hebben we een nachtje in de bergen geslapen in een van de 'superb minority villages' (Lonely Planet taal). Eergisteren (31 oktober) in Yangshuo aangekomen. Dit is een van de stops voor Westerse groepsreizen (want ligt midden in een mooi gebergte en aan een rivier), dus een van de drukstbezochte plaatsen die we aangedaan hebben, maar toch relaxed: we kunnen weer met bestek eten, Engels praten, op een toilet zitten, etc.   Verslag 3 - 6 november In Yangshuo hebben we het lekker rustig aan gedaan. Beetje op een terrasje zitten en af en toe een stukje fietsen. We hebben wel voor het eerst sinds augustus weer hard gewerkt: we werden gevraagd tijdens een van onze fietstochtjes, om met de rijstoogst mee te helpen. Het was behoorlijk zwaar voor onze verwende westerse lijven, maar het voelde goed om weer eens betaald te krijgen (een halve grapefruit). Daarna met de op 1.65m berekende sleeperbus naar Guangzhou (6 miljoen inwoners). Het staat bekend als de stad waar ze zo'n beetje alles eten, dus we hebben goed gekeken wat we op ons bord kregen. Hier hebben we een dagje rondgekeken in het voormalig Engelse koloniale gedeelte.   Verslag 7 - 14 november Op 7 november zijn we bij Shenzhen de grens overgegaan naar Hong Kong, na precies 8 weken Chinezen. Hong Kong is een totaal andere wereld, maar niet minder aangenaam. Oorspronkelijk hadden we gedacht zo'n 3 dagen hier te blijven, maar dat hebben we uitgebreid naar een week. Wat hebben we hier zoal uitgevoerd? Bijvoorbeeld het zoeken naar rat- en kakkerlakvrije hotelkamers (in onze prijsklasse); dit viel in eerste instantie niet mee: de 1e nacht zijn de ratten al aan onze rugzak gaan knagen. Helden als wij zijn hebben we 's nachts met de TV aan geslapen, om onze harige vriendjes te misleiden. De andere nachten zaten we geheel naar tevredenheid 5 hoog achter in het centrum (Kowloon). Hong Kong is een leuke mix van Chinese alleseters, Indiase allesverkopers (100% original Rolex copy, sir!) en stiff upperlips, overgoten met gloednieuwe wolkenkrabbers en 100 jaar oude veerboten en trams. We hebben bijna elke dag op een (veer)boot gezeten: op 8 november hebben we voor 't eerst een middagje op het strand gelegen, verder wat eilanden bezocht, dolfijnen gespot, en door Aberdeen Harbour gevaren. Op 13 november zijn we via Macau (een vroegere Portugese kolonie: lees het Verboden Rijk van Slauerhoff) - waar net de Grand Prix ging beginnen - terug naar China (Guangzhou) gegaan om per trein via Nanning naar Hanoi te reizen, teneinde de onverwacht hoge vliegkosten te besparen.

 HAWAII & USA; april & mei 2003

Verslag 10 - 11 april Met de walvissen nog op ons netvlies (we kwamen met het bootje midden tussen een groep van ca. 7 flinke jongens) landden we in een totaal andere wereld. In plaats van verkeersborden met 'Slow down, you're on Maui', zitten we nu met ons autootje shocking klem in de ochtendspits van de 20-baans wegen in LA. LA hebben we dus maar direct ingewisseld voor de eindeloze woestijn van Nevada. (BTW: deze auto wordt ons vervoermiddel naar New York). Eerste stop was Las Vegas wat enigszins in contrast staat met zo ongeveer alles wat we hiervoor gezien hebben. Trouwens, waarschijnlijk ook met alles wat we hierna gaan zien. Het was erg leuk om hier een avondje te vertoeven, ook al hebben we $5,- verloren met gokken. Vanochtend zijn we via de Hoover Dam doorgereden naar Williams, een van de laatste stops voor de Grand Canyon. Erg apart, een uur geleden zaten we midden in de woestijn, nu hebben we uitzicht op besneeuwde toppen, zitten we in de naaldbossen en is ons korte broekje net warm genoeg. Morgen (hiken) en overmorgen (vliegen) zijn we in het Grand Canyon National Park, voor we doorgaan naar Zion National Park in Utah. Voorlopig is het best uit te houden in de USA. Voor ons doen heerlijke luxe kamers, enorme hoeveelheden eten (kunnen we niet meer na 7 maanden rijst) en we zijn verstaanbaar.

Verslag 12 - 16 april Na een blik over de rand is het niet zo moeilijk om te raden waarom ze dit ding "Grand Canyon" hebben genoemd. Wat een overdreven groot apparaat! Indrukwekkend en gelukkig nog niet erg druk, omdat het nog erg vroeg in het seizoen hier is, dus nog koud en sneeuw op de hogere plateaus. Mooier nog dan hiken (wandelingetjes maken) is eroverheen vliegen wat we de volgende dag in een piepklein Cessnaatje gedaan hebben. En wij maar denken dat onze huur-KIA-jeep gevoelig is voor zijwind. Erg leuk overigens in dit land om ingehaald te worden door alles wat je eigenlijk op de rechterbaan zou verwachten.... Na 2 dagen Grand Canyon via de highway 89 naar Zion doorgereisd. Een prachtige tocht door de woestijn met dieprode rotswanden in het vroege avondlicht. Uiteindelijk in Kanab een motelletje gevonden. Superrelaxed hier allemaal, geen verkeer, brede wegen, aardige mensen met een interessant geloof (Mormonen) en grote gezinnen. Zion was erg verrassend; de eerste middag bewolkt, de tweede dag was alles bedekt onder een dikke laag sneeuw en de laatste dag hebben we onder een strakblauwe stralende hemel onze conditie getest met een zware bergwandeling. Conclusie; zelfs Theo van Gogh zou ons eruit gelopen hebben... Wel enorme mazzel om hier zo'n schitterende dag mee te maken. Daarna was het tijd om weer door te gaan, dus op naar Bryce Canyon voor meer moois, de laatste balpartij van Michael Jordan (op 97 kanalen) en Hera's verjaardagspartijtje.

Verslag 17 - 24 april Ook in Bryce National Park werden we opgefleurd met een laagje verse sneeuw, dus we kunnen langzamerhand wel stellen dat we alsnog een winter hebben meegemaakt. Bryce was weer erg spectaculair (is hier uit voorraad leverbaar). Vervolgens hebben we ons lijstje Nationale Parken afgewerkt via Capitol Reef, Canyonlands en Arches, alles nog steeds in Utah. Van alle parken vonden we Arches absoluut het mooist, mede door stralend weer tijdens onze hikes. Wel zere voeten, maar de uitzichten (wonderbaarlijke bogen en bergen met sneeuw op de achtergrond) waren heel gaaf. Hebben we eindelijke onze Fast Food maaltijden er een beetje afgelopen. Wel stress dat ons fototoestel na 104 rolletjes begint te protesteren, hopen dat er nog een plaat uitkomt. Het was even schrikken dat tijdens het paasweekend de jaarlijkse jeepsafari (1700 4x4's vol met crazy Amerikanen) in Moab plaatsvond. Gelukkig konden we nog ergens een bedje vinden in een hostel. Sinds gisteren zijn we in Colorado, op weg door de Rockies naar Denver waar we een afspraak hebben met Scott die we in Vietnam ontmoet hebben. Het is hier wat winterser dan de tijd van het jaar voorschrijft. Het eerste stuk was geen probleem, maar op de Fremont pas (11318 ft = 3400 meter) werd het pas echt spannend, maar we konden de Kia nog net op de weg houden (leve de anti-slipcursus!). Op de Interstate 70 (de doorgaande oost-west route) werd het nog een tandje erger: auto's in de vangrail en gestrande trucks. We zijn dus maar bij de eerste gelegenheid na de pas de weg afgegaan en konden gelukkig een warme motelkamer in Frisco vinden (2700 meter). Op onze auto ligt nu een pak van 60 cm sneeuw, de I-70 is afgesloten (lawinegevaar), de sneeuwschuivers zijn verongelukt (erg bemoedigend), dus we kunnen wel stellen dat we vast zitten. Morgen klaart het op en proberen we alsnog naar Denver te komen. Het is een hele afwisseling na een half jaar tropische temperaturen.

Verslag 25 - 30 april Gelukkig komt ook hier na sneeuw zonneschijn en de volgende ochtend kunnen we door een prachtig landschap, dat we nu voor het eerst kunnen zien, door naar Denver om Scott te ontmoeten. Het is wel weer erg leuk om voor het eerst in tijden in een normaal huis op de bank te zitten, op een terrasje een glaasje te drinken en proberen hoe je koffie moet zetten in andermans keuken. Met Scott als gids hebben we een gave dag in Rocky Mountains NP gehad. Bergmeren, blauwe luchten, sneeuwtoppen, edelherten en groundhogs in overvloed. De volgende dag is het tijd voor onze volgende etappe, door de prairies naar Chicago. Inmiddels zitten we tussen de maiskolven van Nebraska, in de state capitol Lincoln. De 28e en 29e reden we door Iowa (meer boerenlandschap) waar we bij Dubuque (grote tegenvaller) de Mississippi zijn overgestoken om uiteindelijk aan te komen in Chicago. Koninginnedag hebben we doorgebracht in een mistig (en uiteraard windy) Chicago, waar we zowel een bezoek hebben gebracht aan het Art Institute of Chicago (met o.a. de Nighthawks van Hopper) als aan de baseballwedstrijd van de White Sox (compleet met hot dogs). Een geweldige stad!

Verslag 1 - 7 mei Bij Detroit zijn we de grens met Canada gepasseerd om langs het Eriemeer naar de Niagara Falls te speren. Erg interessant om zo'n enorme hoeveelheid water 60 m naar beneden te zien donderen. Onder een gelukkig strakblauwe lucht (we zijn verbrand; daar doe je dan al die moeite voor 8 maanden lang!) hebben we het water van alle kanten zien vallen. Inmiddels zijn we via Pennsylvania in New Jersey aangekomen op 40 mijl van New York City, waar een pick-nick in Central Park, een wandeling op de Brooklyn bridge en een rit naar de top van het Empire State building op ons wacht. De autorit zit er bijna op; dat werd tijd, want de kilometerteller (mileteller in dit land) staat op bijna 5000 mijl verder dan 4 weken geleden.